Anita Włodarczyk

Anita Włodarczyk (ur. 8 sierpnia 1985 w Rawiczu) – polska lekkoatletka, rekordzistka świata w rzucie młotem.
Uczestniczka igrzysk olimpijskich w 2008 w Pekinie (6. miejsce) oraz srebrna medalistka igrzysk olimpijskich w 2012 w Londynie. Mistrzyni świata z 2009 i 2015 roku, wicemistrzyni z 2013, dwukrotna złota (2012, 2014) i brązowa (2010) medalistka mistrzostw Europy. Zwyciężała w klasyfikacji IAAF Hammer Throw Challenge (2013, 2014, 2015), drużynowym czempionacie Starego Kontynentu (2009, 2015) oraz w zimowym pucharze w rzutach lekkoatletycznych (2008 i 2009). Podczas zwycięskich mistrzostw świata w Berlinie w sierpniu 2009, wynikiem 77,96 ustanowiła rekord świata. W czerwcu 2010 r. poprawiła ten wynik uzyskując rezultat 78,30. 31 sierpnia 2014 r. w Berlinie po raz trzeci poprawiła rekord świata, uzyskując 79,58 m. 1 sierpnia 2015 została pierwszą kobietą w tej konkurencji, która przekroczyła 80 m, uzyskując wynik 81,08 m.
2 września 2009 r. została odznaczona przez prezydenta Lecha Kaczyńskiego Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski

Kariera sportowa

Początki

We wczesnej młodości trenowała speedrower – w 1998 roku została mistrzynią Europy juniorów w rywalizacji drużynowej[6]. Już podczas nauki w szkole podstawowej zaczęła odnosić pierwsze sukcesy w lekkoatletyce, kiedy to zwyciężyła w mistrzostwach województwa leszczyńskiego w czworoboju[6]. Od 2001 roku zaczęła trenować w klubie Kadet Rawicz i początkowo zajmowała się rzutem dyskiem[7] (w rzucie młotem zadebiutowała w 2002[8]), a od 2005 roku startowała w barwach AZS-AWF Poznań. Na mistrzostwach Polski seniorów Włodarczyk zadebiutowała w Białej Podlaskiej zajmując 2005 roku szóste miejsce w rzucie młotem. W 2006 zdobyła pierwszy w karierze medal mistrzostw Polski seniorów zajmując w Bydgoszczy trzecie miejsce[9]. Na rozegranych w 2007 roku w Toruniu młodzieżowych mistrzostwach Polski zdobyła srebrny medal w rzucie młotem, brązowy w rzucie dyskiem oraz uplasowała się szóstym miejscu w rywalizacji kulomiotek. Rok później w Słupsku została młodzieżową mistrzynią kraju w rzucie młotem oraz wywalczyła srebro w rzucie dyskiem, a w pchnięciu kulą była ósma. Reprezentowała Polskę na młodzieżowym czempionacie Starego Kontynentu (2007), podczas którego zajęła dziewiąte miejsce. Także w 2007 roku uplasowała się na czwartym miejscu podczas mistrzostw Polski seniorów w Poznaniu.

2008

Na początku sezonu 2008 podczas rozegranego w marcu w Splicie zimowego pucharu Europy w rzutach zwyciężyła w rzucie młotem wynikiem 71,84 ustanawiając swój rekord życiowy[3]. Rezultat ten był wówczas drugim w historii tej konkurencji w Polsce. Po tym sukcesie została nominowana przez European Athletics do tytułu lekkoatletki marca[10]. 1 maja 2008 na zawodach w Poznaniu poprawiła swój rekord wynikiem 72,18, a pięć tygodniu później – 6 czerwca w Kassel – uzyskała rezultat 72,65[11]. Kolejny raz swoje najlepsze osiągnięcie poprawiła w Biberach an der Riß 28 czerwca rzucając 72,80[12].

W Szczecinie, w 2008 roku, miała wielką szansę na pierwszy w karierze tytuł mistrzyni Polski. W konkursie osiągnęła taki sam rezultat (71,71) jak mistrzyni olimpijska z Sydney Kamila Skolimowska, ale miała gorszy drugi wynik i zdobyła wicemistrzostwo kraju[13].

Podczas konkursu finałowego igrzysk olimpijskich w Pekinie, 20 sierpnia 2008, uzyskała wynik 71,56, który dał jej szóste miejsce[14]. W kończącym sezon światowym finale lekkoatletycznym w Stuttgarcie zajęła trzecią lokatę z wynikiem 70,97[15].

2009

Sezon 2009 Włodarczyk zainaugurowała ponownie triumfując w zimowym pucharze Europy w rzutach lekkoatletycznych – wynik dający jej zwycięstwo (75,05) był jej nowym rekordem życiowym[4]. Rezultat ten poprawiła na mityngu rzutowym w Halle osiągając 23 maja wynik 75,39[16]. Kolejny wartościowy rezultat uzyskała tydzień później podczas zawodów I ligi lekkoatletycznej w Białej Podlaskiej – 76,20[16]. Ponownie swój rekord życiowy poprawiła wygrywając mityng Zlatá Tretra w Ostrawie z wynikiem 76,59[17][16]. Zwyciężyła w rywalizacji młociarek podczas superligi drużynowych mistrzostw Europy[2].

Na stadionie im. Krzyszkowiaka w Bydgoszczy sięgnęła po pierwsze w karierze złoto mistrzostw Polski seniorów wyprzedzając następną zawodniczkę o ponad 10 metrów[18][19].

8 sierpnia podczas zawodów w Chociebużu uzyskała rezultat 77,20 bijąc jednocześnie rekord Polski zmarłej pół roku wcześniej Kamili Skolimowskiej[20][21]. Wynik Włodarczyk był wówczas 4. rezultatem w historii kobiecego rzutu młotem.

Mistrzostwa świata w Berlinie

Anita Włodarczyk podczas mistrzostw świata w Berlinie (2009)

Na mistrzostwa świata w Berlinie Anita Włodarczyk jechała jako jedna z głównych kandydatek do zwycięstwa. 20 sierpnia wystąpiła w eliminacjach mistrzostw i już pierwszym rzutem uzyskała rezultat 74,54 m, kwalifikując się do finału. 22 sierpnia w drugiej próbie finałowego konkursu mistrzostw świata ustanowiła rekord świata wynikiem 77,96 m[22][23]. Eksplozję radości po tym rezultacie okupiła kontuzją lewej kostki, gdy biegła w stronę trybun, skąd konkurs obserwowali polscy kibice[24]. Opuściła trzy kolejne próby, aby w ostatniej szóstej, jako ostatnia rzucająca zawodniczka, oddać symboliczny, bliski "rzut radości". Najlepsza w eliminacjach Niemka Heidler zbliżyła się do Włodarczyk w ostatniej próbie (77,12).

Po powrocie do Polski medalistów z Berlina prezydent Lech Kaczyński przyjął ich w Belwederze i wręczył wysokie odznaczenia państwowe. Anita Włodarczyk została uhonorowana Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski. Wyniki Włodarczyk zaowocowały przyznaniem jej Złotych Kolców 2009 – nagrody dla najlepszej polskiej lekkoatletki w danym roku[25]. Zajęła też drugie miejsce w Plebiscycie Przeglądu Sportowego na sportowca roku 2009[26] i 5. miejsce w plebiscycie EA na najlepszą lekkoatletkę Europy, została też nominowana do tytułu najlepszej lekkoatletki roku przez IAAF. Otrzymała również, obok Justyny Kowalczyk Wielką Honorową Nagrodę Sportową PKOl.

2010

6 czerwca 2010 podczas Europejskiego Festiwalu Lekkoatletycznego Enea Cup w Bydgoszczy poprawiła własny rekord świata, rzucając młotem na odległość 78,30 m[27]. Po tym sukcesie została wybraną lekkoatletką czerwca w Europie, w plebiscycie organizowanym przez European Athletics[28][29][30]. Z powodu kontuzji kręgosłupa nie mogła wziąć udziału w superlidze drużynowych mistrzostwach Europy Bergen[31] oraz w mistrzostwach Polski w Bielsku-Białej[32].

30 lipca na Estadi Olímpic Lluís Companys w Barcelonie z wynikiem 73,56 zdobyła brązowy medal mistrzostw Europy (w eliminacjach uzyskała 71,09 m)[33]. W łącznej klasyfikacji nowo wprowadzonego cyklu IAAF Hammer Throw Challenge uplasowała się na drugiej pozycji.

Na koniec sezonu zajęła czwarte miejsce w plebiscycie European Athlete of the Year Trophy[34] oraz drugi raz w karierze zwyciężyła w plebiscycie Złote Kolce[35][36]. Była nominowana do nagrody IAAF World Athlete of the Year[37] jednak nie znalazła się w finałowej piątce[38], za to rekord świata Włodarczyk ustanowiony 6 czerwca został wybrany przez Track and Field News najlepszym występem w kobiecej lekkoatletyce w sezonie 2010[39][40]. Zajęła też 9. miejsce w Plebiscycie Przeglądu Sportowego na 10. najlepszych sportowców roku.

2011

21 maja straciła miano rekordzistki świata po osiągnięciu przez Niemkę Betty Heidler w Halle wyniku 79,42[41].

Z powodu kontuzji pierwszy występ Włodarczyk miał miejsce dopiero pod koniec czerwca – Polka zajęła drugie miejsce w memoriale Janusza Kusocińskiego przegrywając o pół metra z Rosjanką Tatianą Łysenko (69,62 wobec 70,18)[42].

W drugim starcie w sezonie – 11 sierpnia na mistrzostwach Polski seniorów w Bydgoszczy – uzyskała wynik 73,05[43].

W eliminacjach mistrzostw świata w Taegu uzyskała 71,09 m, kwalifikując się do finału. Nie udało jej się obronić mistrzostwa świata, zajęła piąte miejsce w konkursie finałowym z wynikiem 73,56 m[44]. Najlepszy wynik sezonu osiągnęła już po mistrzostwach, 9 września w Elstal (75,33).

2012

Olimpijski sezon 2012 rozpoczęła od startu 19 maja w Halle, podczas którego z wynikiem 74,88 zajęła drugie miejsce[45]. Potem startowała jeszcze na zawodach w Ostrawie (3. miejsce – 74,81), Eugene (2. miejsce – 75,60), Villeneuve d'Ascq (1. miejsce – 73,69) i na mistrzostwach Polski w Bielsku-Białej (1. miejsce – 74,71)[46].

Na mistrzostwach Europy w Helsinkach zdobyła złoty medal uzyskując w konkursie finałowym, rozgrywanym w dniu 1 lipca wynik 74,29 m (dwa dni wcześniej wygrała eliminacje rezultatem 71,38; na tym etapie odpadła rekordzista świata Heidler). Był to pierwsze zwycięstwo polskiej lekkoatletki na ME od trzydziestu lat[47].

Tuż przed Igrzyskami Olimpijskimi wygrała 58. Memoriał Kusocińskiego uzyskując 76,81 m. Wynik ten wywindował Polkę na 6. miejsce w tabelach list światowych[48].

Igrzyska w Londynie rozpoczęła od zwycięstwa w eliminacjach, które odbyły się w 8 sierpnia. Już w pierwszej próbie przekroczyła minimum kwalifikacyjne (74,00 m) osiągając 75,68 m[49]. W konkursie finałowym, rozgrywanym 10 sierpnia uzyskała 77,60 m – swój najlepszy wynik w roku. Rezultat ten dał srebrny medal (zwyciężyła Rosjanka Tatiana Łysenko – 78,18 m)[50].

Po igrzyskach olimpijskich Anita Włodarczyk wystąpiła w zawodach jeszcze cztery razy. 19 sierpnia odniosła zwycięstwo nad Łysenko w Memoriale Kamili Skolimowskiej w Warszawie (76,70), 2 września zajęła 3. miejsce w na mityngu w Berlinie (73,80), 8 września przeszła eliminacje finałowego konkursu challenge'u IAAF w rzucie młotem w Rieti (70,14), by dzień później odnieść zwycięstwo w wieńczących sezon zawodach (74,52)[51]. W łącznej klasyfikacji challenge'u IAAF zajęła 2. miejsce.

Sukcesy 2012 r. spowodowały, że Anita Włodarczyk po raz trzeci została wybrana laureatką Plebiscytu Przeglądu Sportowego, zajmując w nim 4. miejsce. Również po raz trzeci zdobyła Złote Kolce.

2013

Sezon poolimpijski 2013 Anita Włodarczyk rozpoczęła 25 maja w Warszawie, rzucając na odległość 71,04 m[52]. Wcześniej kontuzja stopy i kręgosłupa uniemożliwiła jej treningi przez dwa miesiące[53]. 1 czerwca w Eugene podczas mityngu Diamentowej ligi zajęła 2. miejsce wynikiem 74.73 m (zwyciężyła Betty Heidler – 75.21). Rezultaty z Eugene zaliczane były do challenge’u IAAF w rzucie młotem[54]. 10 czerwca w Moskwie Włodarczyk wynikiem 74,28 pokonała Tatianę Łysenko, mistrzynię olimpijską z Londynu, w konkursie rzutu młotem rozegranym podczas mityngu Moscow Challenge[55]. Z kolei 15 czerwca podczas Memoriału Kusocińskiego w Szczecinie, którego wyniki również zaliczane były do challenge'u IAAF w rzucie młotem, ponownie przegrała z Heidler, ale po raz pierwszy w sezonie przekroczyła 76 m (uzyskała 76,06)[56]. Po tych zawodach objęła prowadzenie w klasyfikacji challenge'u IAAF.

Dobrą dyspozycję potwierdziła Anita Włodarczyk podczas drużynowych mistrzostw Europy w Gateshead 23 czerwca, gdzie była druga z wynikiem 74,14, zaledwie 17 cm za Heidler[57]. Zaledwie trzy dni po zawodach w Gateshead wystąpiła na mityngu Zlatej Tretry w Ostrawie, gdzie rzuciła 74,98, zajmując drugie miejsce. Ponownie przegrała z Heidler, która wyszła na prowadzenie w challenge'u IAAF[58]. Przedostatniego dnia czerwca, podczas meczu Polska - Reszta Świata, który odbył się w Ośrodku Przygotowań Olimpijskich w Cetniewie, Anita Włodarczyk wygrała rzut młotem wynikiem 75,28[59]. 19 lipca podczas mistrzostw Polski w Toruniu osiągnęła najlepszy wynik zawodów, zwyciężając rezultatem 76,93[60].

Na mistrzostwa świata w Moskwie jechała jako jedna z trzech głównych faworytek. Rozgrywane 14 sierpnia eliminacje odbywały się pod dyktando Włodarczyk, która uzyskała najlepszy wynik dnia – 76,18 m. Sensacją było odpadnięcie Betty Heidler[61]. Dwa dni później reprezentantka Polski stoczyła pasjonującą walkę z Łysenko, ustanawiając rekord Polski 78,46 m, ale przegrywając złoto o 34 cm[62]. Srebrny medal Włodarczyk był trzecim krążkiem wywalczonym przez reprezentantów Polski na moskiewskich mistrzostwach. Wyniki mistrzostw świata zaliczane były do klasyfikacji challenge'u IAAF w rzucie młotem, w której Polka ponownie objęła prowadzenie.

Kilka dni później Włodarczyk wygrała kolejne zawody z tego cyklu, umacniając się na prowadzeniu w klasyfikacji. 21 sierpnia uzyskała w słowackiej Dubnicy trzeci wynik w karierze – 78,22 m[63]. Cztery dni później zdecydowanie pokonała mistrzynię świata Łysenko w Memoriale Kamili Skolimowskiej, wygrywając zawody z wynikiem 75,78 m[64]. Wrzesień rozpoczęła doskonale od zwycięstwa na mityngu ISTAF w Berlinie wynikiem 77,15. Włodarczyk, która uzyskała ogromną przewagę nad Łysenko i Heidler, praktycznie zapewniła sobie zwycięstwo w klasyfikacji IAAF Hammer Throw Challenge[65]. Swoją dominację potwierdziła, zwyciężając zarówno w eliminacjach (73,96[66]), jak i w finale (76,57[67]) ostatniego konkursu challenge'u w Rieti (7-8 września). Jej przewaga nad Łysenko wyniosła ostatecznie 6,24 pkt[68]. 13 września Włodarczyk zdobyła złoty medal VII Igrzysk Frankofońskich w Nicei. Wynikiem 75,62 wyprzedziła następną zawodniczkę, Rumunkę Biancę Perie o ponad 5 metrów[69].

W podsumowaniach roku 2013 Anita Włodarczyk okazała się najlepszą młociarką globu w rankingach "Track and Field News" oraz All Athletics. Wygrała po raz kolejny ranking "Złote Kolce", zwyciężyła w plebiscycie na najlepszą sportsmenkę Warszawy[70], a w Plebiscycie Przeglądu Sportowego zajęła 8. miejsce.

2014

31 stycznia 2014 roku podczas mityngu Pedros Cup w Bydgoszczy Włodarczyk zdobyła tytuł halowej mistrzyni Polski w rozgrywanej po raz pierwszy konkurencji rzutu ciężarkiem i ustanowiła rekord Polski wynikiem 20,09 m[71]. Sezon letni z powodu kontuzji rozpoczęła późno. 24 maja wystąpiła co prawda w pokazowych zawodach Rzuty przez Odrę we Wrocławiu, gdzie nieoczekiwanie przegrała o 1,35 m z Joanną Fiodorow (wynik Włodarczyk – 69,32)[72], ale pierwszy oficjalny start zanotowała 16 czerwca w Ostrawie, przegrywając tylko z Betty Heidler, która wynikiem 78,00 wysunęła się na pierwsze miejsce list światowych. Włodarczyk osiągnęła 76,41 m[73].

23 czerwca ogłoszono zwycięstwo Anity Włodarczyk w plebiscycie czytelników serwisu PZLA.pl na Lekkoatletów 25-lecia Wolnej Polski (wśród mężczyzn triumfował Robert Korzeniowski)[74]. Po tej dacie rozpoczęła się imponująca seria zwycięstw Włodarczyk w zawodach lekkoatletycznych. 8 lipca zwyciężyła w Székesfehérvár, podczas podczas 4. István Gyulai Memorial wynikiem 75,53, pokonując Heidler. Konkurs zaliczany był do cyklu IAAF Hammer Throw Challenge[75]. 26 lipca Włodarczyk osiągnęła podczas rozgrywanego w Cetniewie 2. Festiwalu Rzutów im. Kamili Skolimowskiej wynik 78,17 m, dzięki czemu wyszła na czoło list światowych[76]. 31 lipca podczas 90. mistrzostw Polski seniorów w Szczecinie po raz piąty zdobyła tytuł mistrzowski, uzyskując 75,85 m[77].

Na 22. Mistrzostwa Europy w Zurychu Anita Włodarczyk jechała w roli faworytki. 13 sierpnia wygrała eliminacje wynikiem 75,73 cm[78]. 15 sierpnia 2014 roku podczas finału mistrzostw Europy, rozgrywanych na Letzigrund Stadion, zdobyła tytuł Mistrzyni Europy, oddając rzut na 78,76 m, czym poprawiła własny rekord Polski w rzucie młotem. Druga była Martina Hrašnová ze Słowacji. Brązowy medal zdobyła inna reprezentantka Polski, Joanna Fiodorow[79].

Po mistrzostwach w Zurychu w sezonie 2014 Anita Włodarczyk startowała jeszcze trzykrotnie. 23 sierpnia na Memoriale Kamili Skolimowskiej w Warszawie zwyciężyła wynikiem 77,66 m[80]. 31 sierpnia na mityngu w Berlinie Polka rzuciła 79,58 m, czym ustanowiła nowy rekord świata w rzucie młotem, poprawiając wynik Betty Heidler o 16 cm[81]. Włodarczyk zwyciężyła również w klasyfikacji IAAF Hammer Throw Challenge (pokonując o blisko 4 pkt. Heidler)[82], a także 14 września triumfowała wynikiem 75,21 w Pucharze Interkontynentalnym w Marrakeszu[83].

W podsumowaniach 2014 roku po raz piąty w karierze zdobyła Złote Kolce[84]. Została nominowana do tytułu najlepszej lekkoatletki świata IAAF (AOY - IAAF World Athlete of the Year)[85]. W plebiscycie European Athletics na najlepszą lekkoatletkę Europy zajęła 2. miejsce[86]. W plebiscycie specjalistycznego biuletynu lekkoatletycznego International Athletics uznana została za drugą lekkoatletkę świata sezonu[87]. W sposób szczególny docenił jej osiągnięcia amerykański magazyn Track and Field News, przyznając Anicie Włodarczyk tytuł lekkoatletki roku (Track & Field Athlete of the Year)[88]. Było to drugie zwycięstwo polskiego lekkoatlety w tym prestiżowym plebiscycie (w 1974 roku tytuł przypadł Irenie Szewińskiej). W plebiscycie Przeglądu Sportowego zajęła 6. miejsce. Została uznana najlepszą młociarką globu w rankingach All Athletics i Track and Field News. PKOl przyznał jej, podobnie jak w roku 2009 Wielką Honorową Nagrodę Sportową (otrzymali ją również Kamil Stoch, Zbigniew Bródka, Justyna Kowalczyk i Michał Kwiatkowski).

2015

27 czerwca we Wrocławiu podczas zawodów Rzut przez Odrę uzyskała 79,83 m, zatem o 25 cm więcej od własnego rekordu świata[89]. 1 sierpnia w Cetniewie podczas Festiwalu Rzutów im. Kamili Skolimowskiej pobiła rekord świata wynikiem 81,08 m, stając się pierwszą kobietą, która przekroczyła 80 m[90][91].

Na Mistrzostwach Świata w Pekinie zdobyła złoty medal i ustanowiła rekord mistrzostw wynikiem 80,85 m. Zwyciężyła również po raz trzeci w klasyfikacji IAAF Hammer Throw Challenge.

Znalazła się w trzyosobowym finale plebiscytu IAAF World Athlete of the Year (ostatecznie zwyciężyła Etiopka Genzebe Dibaba)[92]. Szósty raz w karierze sięgnęła po Złote Kolce[93].

Tomasz Majewski

Tomasz Majewski (ur. 30 sierpnia 1981 w Nasielsku) – polski lekkoatleta specjalizujący się w pchnięciu kulą.

Trzykrotny uczestnik igrzysk olimpijskich – w 2004 odpadł w eliminacjach, a w 2008 i 2012 zdobył złoty medal. Stawał na podium mistrzostw świata, mistrzostw Europy oraz halowych mistrzostw świata i halowych mistrzostw Europy. W 2005 został mistrzem uniwersjady. Dziewięciokrotny (na stadionie i w hali) rekordzista Polski i wielokrotny medalista mistrzostw Polski seniorów. Reprezentant kraju w pucharze Europy, halowym pucharze Europy drużynowych mistrzostwach Europy, zimowym pucharze w rzutach lekkoatletycznych oraz meczach międzypaństwowych. W 2008 i 2012 wygrywał plebiscyt Złote Kolce organizowany przez Polski Związek Lekkiej Atletyki i magazyn Sport. W plebiscycie European Athletics na najlepszego lekkoatletę Europy zajął siódme miejsce w roku 2008. Wybrany lekkoatletą lipca 2009 w Europie. Dwukrotnie wybierany do dziesiątki najlepszych polskich sportowców w plebiscycie Przeglądu Sportowego. Postanowieniem Prezydenta RP z dnia 8 października 2008 został odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski. 2 września 2009 został odznaczony przez prezydenta Lecha Kaczyńskiego Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski. Na koniec roku 2012 zajął szóste miejsce w plebiscycie na europejskiego lekkoatletę roku organizowanym przez European Athletics. Absolwent Wydziału Nauk Historycznych i Społecznych Uniwersytetu Kardynała Stefana Wyszyńskiego. Za swojego największego sportowego rywala uważa Amerykanina Christiana Cantwella.

Kariera

Początki

Pochodzący z małej wioski Słończewo obok Ciechanowa Majewski sportem zajął się w wieku 15 lat. Gdy był dzieckiem, chciał zostać pisarzem, a w szkole podstawowej unikał uczestnictwa w lekcjach wychowania fizycznego. Z rejonu, z którego pochodzi kulomiot pochodzi wielu wybitnych polskich sportowców w sportach siłowych takich jak podnoszenie ciężarów. Początkowo Majewski chciał uprawiać koszykówkę. Do trenowania lekkoatletyki zachęcił go brat stryjeczny, który był trenerem biegów i skoków, kiedy Majewski przeniósł się do Ciechanowa, aby podjąć naukę w miejscowym liceum. Początkowo miał zajmować się trójskokiem. Później zajął się rzutem dyskiem, a następnie pchnięciem kulą. Pierwszym trenerem Majewskiego był Witold Suski – w Ciechanowie wraz z kulomiotem trenował także późniejszy wicemistrz olimpijski Piotr Małachowski. W lipcu 1998 Majewski zajął 21. miejsce w eliminacjach pchnięcia kulą podczas Ogólnopolskiej Olimpiady Młodzieży, pół roku później został halowym wicemistrzem Polski juniorów w tej konkurencji. Aby kontynuować treningi na wysokim poziomie, sportowiec przeniósł się do Warszawy.

2000–2003

Pierwszy raz w wąskim finale mistrzostw Polski seniorów wystąpił w sezonie 2000, zajmując w Krakowie siódmą lokatę. W 2001 zaczął reprezentować warszawską Skrę, a na mistrzostwach kraju zajął szóste miejsce. Jesienią 2001 jego trenerem przestał być Witold Suski, a został nim Henryk Olszewski. Pierwszy medal – złoty – mistrzostw Polski seniorów zdobył w kolejnym sezonie na zawodach Szczecinie, podczas których pchnął kulę na odległość 19,33 m. Na koniec 2002 był trzeci w Libercu podczas meczu młodzieżowców Czechy – Polska.

Zimą 2003 zdobył pierwszy medal halowych mistrzostw Polski zajmując w Spale drugie miejsce za zawodnikiem wrocławskiego Śląska Tomaszem Chrzanowskim. W czerwcu 2003 po zajęciu 3. lokaty w Memoriale Janusza Kusocińskiego zadebiutował w seniorskiej reprezentacji Polski podczas zawodów superligi pucharu Europy – we Florencji zajął czwarte miejsce z wynikiem 20,09 m; pierwszy raz w karierze pchając kulą ponad 20 metrów. 4 lipca na stadionie w Bielsku-Białej uzyskał wynik 19,63 m i zdobył drugi w karierze tytuł mistrza Polski seniorów. Dwa tygodnie po krajowym czempionacie Majewski startował w Bydgoszczy na mistrzostwach Europy młodzieżowców (zawodników do lat 23) i na tej imprezie zajął z rezultatem 19,92 m czwarte miejsce przegrywając brązowy medal z reprezentantem Holandii Rutgerem Smithem, który uzyskał wynik 20,18 m. Na uniwersjadzie w Taegu był piąty. Sezon zakończył zdobyciem, 13 września w Białej Podlaskiej, złotego medalu młodzieżowych mistrzostw Polski.

2004

Sezon halowy rozpoczął od zwycięstw na zawodach w Spale (7 lutego) oraz Warszawie (14 lutego). 22 lutego z wynikiem 20,01 zdobył w Spale pierwsze w karierze złoto halowych mistrzostw Polski seniorów. Kilkanaście dni później wziął udział w halowych mistrzostwach świata, które odbywały się w Budapeszcie – w eliminacjach uzyskał wynik 20,28, a w finale zajął czwarte miejsce z rezultatem 20,83. Swoim wynikiem Majewski poprawił 18-letni halowy rekord Polski, który wynosił 20,36 i należał do Edwarda Sarula. Czwarte miejsce kulomiota było obok tej samej lokaty żeńskiej sztafety 4 × 400 metrów w składzie Zuzanna Radecka, Monika Bejnar, Małgorzata Pskit i Grażyna Prokopek oraz czwartego miejsca Krystyny Zabawskiej w pchnięciu kulą najlepszym osiągnięciem reprezentacji Polski w stolicy Węgier.

Główną imprezą sezonu letniego były igrzyska olimpijskie – minimum kwalifikacyjne do igrzysk wynosiło w pchnięciu kulą 20,30. Majewski w pierwszej części sezonu letniego wystąpił m.in. na memoriale Kusocińskiego w Warszawie (trzecie miejsce z wynikiem 19,92), superlidzie pucharu Europy w Bydgoszczy (czwarte miejsce z wynikiem 19,90), memoriale Josefa Odložila w Pradzie (trzecie miejsce z wynikiem 20,16) oraz na mistrzostwach Polski seniorów w Bydgoszczy gdzie z wynikiem 20,21 zdobył złoty medal. Rezultat lepszy od minimum na igrzyska wywalczył dopiero 31 lipca na Białorusi, pchając 20,52 – o dołączeniu Majewskiego do reprezentacji zadecydował ówczesny prezes Polskiego Komitetu Olimpijskiego Stanisław Stefan Paszczyk. Konkurs kulomiotów na igrzyskach odbywał się w historycznej Olimpii – 18 sierpnia, w eliminacjach, Polak uzyskał wynik 19,55 i ostatecznie został sklasyfikowany na 18. miejscu, nie wywalczając awansu do finału. W dwóch ostatnich startach w sezonie odnosił zwycięstwa – 11 września w Krakowie i tydzień później w Suwałkach.

2005

19 lutego został w Spale halowym mistrzem Polski seniorów. W swoim pierwszym występie na halowych mistrzostwach Europy odpadł w eliminacjach – 4 marca w Madrycie uzyskał wynik 19,57 i zajął 10. lokatę w rundzie kwalifikacyjnej.

Sezon letni rozpoczął 3 maja od zwycięstwa w Białymstoku – w starcie tym osiągnął wynik 20,42. W pierwszej części sezonu startował w Polsce oraz 18 czerwca był czwarty we Florencji na zawodach superligi pucharu Europy (z rezultatem 20,13). 24 czerwca w Białej Podlaskiej zdobył kolejny złoty medal mistrzostw Polski seniorów. W lipcu wystartował na mityngach w Gdańsku (Memoriał Józefa Żylewicza), Aarhus i Poznaniu. Na mistrzostwach świata w Helsinkach konkurs pchnięcia kulą odbył się 6 sierpnia – w porannych eliminacjach Majewski uzyskał wynik 20,12, a popołudniu z rezultatem 20,23 zajął dziewiąte miejsce nie awansując do ścisłego finału, zarezerwowanego dla czołowej ósemki. Po dyskwalifikacji za doping dwóch zawodników Majewski został ostatecznie przesunięty na 7. miejsce. Dwa tygodnie po zawodach w stolicy Finlandii Majewski zdobył pierwszy medal imprezy międzynarodowej – z wynikiem 20,60 został w Izmirze mistrzem uniwersjady. Na koniec sezonu zwyciężył w Decanation w Paryżu.

2006

Sezon halowy rozpoczął od występów zagranicznych w Tampere, Walencji i Düsseldorfie. 26 lutego zdobył złoto halowych mistrzostw Polski, a 5 marca wygrał we francuskim Liévin zawody halowego pucharu Europy. 10 marca podczas rozegranych w Moskwie halowych mistrzostw świata zajął siódme miejsce z rezultatem 20,07 (w eliminacjach był szósty – pchnął 20,19, po późniejszej dyskwalifikacji Michniewicza przesunął się na 6. miejsce w konkusie i 5. w eliminacjach). Pierwszy start na stadionie w roku 2006 odnotował już 19 marca, kiedy to zajął trzecią lokatę w zawodach zimowego pucharu Europy w rzutach w Izraelu.

W sezonie letnim pierwszy raz wystartował 28 maja w Hengelo, gdzie osiągnął wynik 20,14. W czerwcu brał udział w mityngach w Bydgoszczy, Saragossie, Gateshead i Warszawie. Podczas zawodów superligi pucharu Europy w Maladze był szósty. W lipcu wystartował tylko dwukrotnie – 1 lipca był pierwszy w Cork, a dzień później był trzeci na mityngu w Stadskanaal. Na mistrzostwach Europy w Göteborgu pchnięcie kulą odbyło się 7 sierpnia – Majewski w eliminacjach uzyskał dziewiąty wynik (19,74), a w finale uzyskał w swojej najlepszej próbie rezultat 19,85 (w drugiej kolejce – kolejne trzy pchnięcia miał spalone, a z szóstej próby zrezygnował) i został sklasyfikowany na ósmej lokacie (po dyskwalifikacji za doping dwóch wyżej sklasyfikowanych rywali przesunął się na 6. miejsce). Po europejskim czempionacie wystartował m.in. na memoriale Władysława Komara i Tadeusza Ślusarskiego w Międzyzdrojach, na mityngu w Warszawie oraz pierwszy raz w karierze na światowym finale lekkoatletycznym w Stuttgarcie, podczas którego zajął z wynikiem 20,13 siódmą lokatę. Sezon zakończył dwoma startami w Azji – 23 września był drugi z wynikiem 20,66 w Szanghaju, a 29 września z rezultatem 19,83 wygrał mityng w Nowym Delhi.

2007

Zimą 2007 Majewski startował w Rosji, Niemczech i Hiszpanii. 17 lutego na halowych mistrzostwach Polski zdobył srebrny medal, przegrywając z Jakubem Giżą. Mimo zakwalifikowania się do reprezentacji kraju na halowe mistrzostwa Europy Majewski nie zdecydował się na start w Birmingham.

Na początku sezonu letniego startował m.in. w Kassel, Bydgoszczy, Warszawie i na zawodach superligi pucharu Europy w Monachium gdzie był trzeci z rezultatem 19,93. 30 czerwca zdobył w Poznaniu złoty medal mistrzostw Polski seniorów. Przed sierpniowymi mistrzostwami świata wystąpił jeszcze trzykrotnie – w Zagrzebiu, Saragossie oraz Wattenscheid. Konkurs kulomiotów na mistrzostwach w Osace odbył się 25 sierpnia – w porannych eliminacjach Majewski uzyskał siódmy rezultat wśród startujących (20,25) i awansował do finału. W popołudniowym finale w pierwszej kolejce uzyskał wynik 20,35, drugą próbę miał nieważną, a najlepszy rezultat – 20,87 – uzyskał w ostatniej serii i ostatecznie zajął piąte miejsce. Po zawodach w Japonii Majewski wystartował już tylko dwukrotnie – 15 września wygrał mityng w Elstal oraz był drugi na zawodach Pedro's Cup w Warszawie.

2008

18 stycznia w Nordhausen uzyskał wynik 20,01. Ponad miesiąc później pchnął w Spale na halowych mistrzostwa Polski 20,51. 7 marca na halowych mistrzostwach świata w eliminacjach uzyskał ósmy wynik (20,23), a w finale uzyskał w trzeciej próbie wynik 20,93 będącym nowym halowym rekordem Polski oraz rezultatem, który pozwolił Polakowi zdobyć brązowy medal imprezy rozgrywanej w Luis Puig Palace w Walencji.

Sezon letni rozpoczął od zajęcia drugiego miejsca w zawodach World Athletics Tour 9 maja w Dosze (z wynikiem 20,71). 21 czerwca był drugi w superlidze pucharu Europy – pomiędzy startami w Katarze i Francji wygrał rywalizację na mityngach w Kędzierzynie-Koźlu i Moskwie oraz był drugi na memoriale Kusocińskiego w Warszawie. 4 lipca w Szczecinie sięgnął po złoto mistrzostw Polski seniorów. Przed igrzyskami olimpijskimi w Pekinie Majewski wygrał mityng w Madrycie, był trzeci w Londynie (wynikiem 20,97 poprawił rekord życiowy) oraz wygrał prestiżowe zawody Herculis w Monako. Po igrzyskach w Pekinie wygrał jeszcze zawody w Kawasaki, był drugi w Szanghaju i wygrał światowy finał lekkoatletyczny IAAF.

Letnie Igrzyska Olimpijskie 2008

Kulomioci rywalizowali w pierwszym dniu zawodów lekkoatletycznych na Stadionie Narodowym w Pekinie – eliminacje i finał pchnięcia kulą odbyły się 15 sierpnia.

W eliminacjach Majewski startował w grupie A – w pierwszej próbie uzyskał wynik 21,04 (minimum kwalifikacyjne wynosiło 20,40) i z najlepszym wynikiem wśród wszystkich startujących awansował do popołudniowego finału.

Finał pchnięcia kulą rozpoczął się o godzinie 21:00 czasu pekińskiego (UTC+8:00). Majewski na prowadzenie wysunął się już po pierwszej kolejce, w której osiągnął wynik 20,80. W drugiej serii lepsze od Polaka rezultaty uzyskała trójka zawodników – Christian Cantwell (20,98), Andrej Michniewicz (21,05) oraz Dylan Armstrong (21,04). W tej samej rundzie Majewski pchnął 20,47. W trzeciej kolejce Polak uzyskał wynik 21,21, a w kolejnej próbie poprawił się i wynikiem 21,51 ustanowił swój rekord życiowy. Żaden z rywali nie zdołał już poprawić swoich wyników i ostatecznie Majewski został mistrzem olimpijskim, srebro zdobył Amerykanin Cantwell, a brąz Białorusin Michniewicz.

Złoty medal Tomasza Majewskiego był pierwszym złotem reprezentacji Polski na igrzyskach w Pekinie, pierwszym medalem polskiego kulomiota na igrzyskach od wygrania przez Władysława Komara zawodów w 1972 w Monachium oraz sześćdziesiątym złotym medalem w historii startów Polaków na igrzyskach olimpijskich. Po igrzyskach sponsorem kulomiota został Polski Koncern Naftowy Orlen.

Poniższa tabela prezentuje start Tomasza Majewskiego podczas finału olimpijskiego w Pekinie.

Zawody	1 kolejka	2 kolejka	3 kolejka	4 kolejka	5 kolejka	6 kolejka	Wynik	Miejsce
Pekin	20,80	20,47	21,21	21,51	x	20,44	21,51	1. miejsce

2009

Początkowo Majewski planował tylko kilka startów w hali, jednak nie zamierzał brać udziału w halowych mistrzostwach kontynentu w Turynie. Kulomiot uzyskał wynik lepszy od minimum Polskiego Związku Lekkiej Atletyki, na tę imprezę jednak od początku w swoim kalendarzu startów nie miał występu we Włoszech. 27 lutego wynikiem 21,10 ustanowił w Chemnitz nowy halowy rekord Polski i podjął decyzję o starcie w mistrzostwach Europy. W hali Oval Lingotto Majewski uzyskał wynik 21,02 i o 60 centymetrów pokonał drugiego w zawodach Francuza Yves'a Niaré.

Sezon letni rozpoczął od zajęcia drugiego miejsca z wynikiem 21,19 w zawodach Fanny Blankers-Koen Games 2009 w Hengelo. Tydzień później startował w Eugene (trzecie miejsce z wynikiem 21,26), a 10 czerwca wygrał mityng Enea Cup w Bydgoszczy. Kilkanaście dni później triumfował w pierwszej edycji superligi drużynowych mistrzostw Europy. W lipcu startował m.in. w Moskwie i Londynie. 25 lipca w Barcelonie rezultatem 21,64 poprawił rekord życiowy z igrzysk w Pekinie, a 30 lipca w Sztokholmie podczas mityngu DN Galan wynikiem 21,95 ustanowił nowy rekord Polski – poprzedni rekord wynosił 21,68 i został ustanowiony w 1983 roku przez Edwarda Sarula. Dzień później w Bydgoszczy, podczas mistrzostw Polski zdobył złoto z wynikiem 21,17\. Podczas mistrzostw świata w Berlinie kulomioci rywalizowali 15 sierpnia. Majewski startował w eliminacjach w grupie A i osiągnął wynik 21,19 (minimum wynosiło 20,30) i z najlepszym wynikiem wśród startujących awansował do finału. Finał odbył się wieczorem – początek rywalizacji miał miejsce o godzinie 20:15. Rywalizacja o złoty medal toczyła się między Polakiem a Amerykaninem Christianem Cantwellem – po pierwszej kolejce na prowadzeniu był reprezentant USA, który uzyskał wynik 21,54, a Majewski był drugi z rezultatem 21,36. W czwartej próbie Polak uzyskał wynik 21,68 i wyszedł na prowadzenie w konkursie. W piątej serii Amerykanin pchnął 22,03 i został liderem – Majewski poprawił swój rezultat, pchając 21,91. W ostatniej kolejce polski zawodnik uzyskał 21,18, a Cantwell zrezygnował z próby i to on został mistrzem świata. Pojedynek Polaka z Christianem Cantwellem na stadionie olimpijskim został uznany przez amerykański portal Universal Sport pojedynkiem roku w lekkoatletyce. Po mistrzostwach Majewski wygrał zawody w Tallinnie (25 sierpnia), Krakowie (5 września) i Dubnicy nad Váhom (6 września). Sezon zakończył startami w Salonikach na światowym finale lekkoatletycznym IAAF (drugie miejsce z rezultatem 21,21) oraz w Szczecinie na mityngu Pedro's Cup (druga lokata z wynikiem 20,91). Po zakończeniu sezonu wziął ślub.

2010

Sezon halowy rozpoczął 3 lutego od zajęcia drugiej pozycji w mityngu PSD Bank Meeting 2010 rozegranym w Düsseldorfie. 27 lutego zdobył – z wynikiem 19,99 – kolejny w karierze tytuł halowego mistrza Polski. Mimo bólu kręgosłupa podjął decyzję o starcie w halowych mistrzostwach świata. Podczas imprezy rozgrywanej w Katarze w eliminacjach (12 marca) osiągnął wynik 20,38, a dzień później z rezultatem 21,20 będącym nowym rekordem Polski w hali uplasował się na piątym miejscu[. Konkurs w Aspire Dome w Dosze był pierwszym w 25-letniej historii halowych mistrzostw świata, w którym aż pięciu kulomiotów osiągnęło wynik ponad 21 metrów. Halowym mistrzem świata został w Katarze – trzeci raz w karierze – Amerykanin Christian Cantwell. Start w halowych mistrzostwach Majewski uznał za swoją największą porażkę w dotychczasowej karierze.

14 maja w Dosze wystartował pierwszy raz w sezonie letnim, zajmując w zawodach Qatar Athletic Super Grand Prix 2010 inaugurujących cykl Diamentowej Ligi IAAF piąte miejsce z wynikiem 20,39. W pierwszej części sezonu wystartował jeszcze w Tajpej, Oslo, Bydgoszczy, Warszawie i Rzymie przekraczając barierę 21 metrów tylko w stolicy Norwegii (21,12) i na mityngu Enea Cup (21,22). Na superlidze drużynowych mistrzostw Europy pełnił funkcję kapitana reprezentacji, a w konkursie kulomiotów zajął pierwsze miejsce. 8 lipca na stadionie w Bielsku-Białej zdobył swój kolejny złoty medal mistrzostw Polski seniorów, pchając na odległość 21,25. Po krajowym czempionacie Majewski kolejny raz wystartował dopiero 30 lipca w eliminacjach mistrzostw Europy w Barcelonie – z wynikiem 20,36 awansował do finału tej imprezy z trzecim rezultatem wśród startujących. Finał pchnięcia kulą na Estadi Olímpic Lluís Companys odbył się 31 lipca – Majewski po pchnięciu w pierwszej serii 20,66 prowadził w konkursie do drugiej kolejki, w której późniejszy zwycięzca Białorusin Andrej Michniewicz uzyskał wynik 21,01. Polak poprawił swój rezultat w drugiej serii, osiągając wynik 20,83, a w czwartej próbie oddał swoje najdłuższe pchnięcie na odległość 21,00 i ostatecznie przegrał złoto o centymetr z Michniewiczem. Srebrny medal mistrzostw Europy uznał za porażkę. Kilka dni po mistrzostwach, na mityngu DN Galan 2010 w Sztokholmie kulomiot uzyskał wynik 21,01. Ostatecznie po dyskwalifikacji Michniewicza w czerwcu 2013 roku za doping odzyskał złoty medal. W kolejnych startach – w Londynie, Zurychu i Berlinie – ponownie osiągał wyniki ponad 21 metrów. Swój najlepszy rezultat w sezonie – 21,44 – uzyskał 27 sierpnia na Memorial Van Damme 2011 w Brukseli. Mimo zdobycia wicemistrzostwa Europy początkowo miał nie wystąpić w zawodach pucharu interkontynentalnego w Splicie. Obok złotego medalisty z Barcelony w zawodach miał uczestniczyć Chorwat Nedžad Mulabegović, jednak ostatecznie Europę w pchnięciu kulą reprezentowało dwóch medalistów lipcowych mistrzostw kontynentu. Na stadionie Poljud Majewski uzyskał wynik 21,22 i zajął drugie miejsce, przegrywając z Amerykaninem Christianem Cantwellem (21,87) oraz pokonując mistrza Europy Michniewicza, który był trzeci (20,68). Po zakończeniu sezonu, jeszcze we wrześniu, przeszedł operację barku. Z kontuzją barku zmagał się już od 2009 roku. Po zabiegu zapowiedział, że w sezonie 2011 będzie chciał uzyskać wynik ponad 22 metry.

2011

Z powodu długiego okresu rehabilitacji był zmuszony opuścić sezon halowy[98] – w związku z tym nie bronił w Paryżu zdobytego dwa lata wcześniej halowego mistrzostwa Europy[101].

Pierwszy raz w sezonie 2011 wystartował 6 maja na mityngu Qatar Athletic Super Grand Prix 2011 w Dosze, podczas którego był szósty z wynikiem 20,68[102]. W swoim kolejnym starcie, na zawodach w Rzymie 26 maja, był drugi z rezultatem 21,20[103]. Granicę 21 metrów przekraczał także w kolejnych startach: 28 maja w Hengelo (21,39)[104], 4 czerwca w Eugene (21,14) oraz 12 czerwca na mityngu w Krakowie[29]. Reprezentował Polskę na superlidze drużynowych mistrzostw Europy, pełniąc funkcję kapitana reprezentacji[105] – w Sztokholmie zajął drugą lokatę z wynikiem 20,51 przegrywając jedynie z Niemcem Davidem Storlem[106]. Po powrocie ze Szwecji zajął pierwsze miejsce na memoriale Janusza Kusocińskiego w Szczecinie[107]. W kolejnych tygodniach występował w mityngach zagranicznych w Lozannie, Birmingham i Sztokholmie[29]. Na mistrzostwach Polski, 11 sierpnia, zdobył dziewiąty z rzędu złoty medal[108]. Dwa dni później uzyskał wynik 21,30 na mityngu w Gocie[109]. Taki sam rezultat osiągnął w ostatnim starcie przed mistrzostwami świata na mityngu w Międzyzdrojach, który poświęcony jest pamięci Władysława Komara i Tadeusza Ślusarskiego[29]. Podczas mistrzostw świata konkurs kulomiotów odbywał się 1 i 2 września. W eliminacjach Majewski uzyskał w pierwszej próbie rezultat 20,73 (minimum wynosiło 20,60[110]) i z siódmym wynikiem awansował do finału[111]. 2 września, w finale, Majewski spalił pierwszą próbę, w której kula poleciała na odległość ponad 21 metrów[112]. Najlepszy wynik, jaki osiągnął w dwóch kolejnych seriach – 20,18 – pozwolił mu zająć dziewiąte miejsce[113]. Po zakończeniu konkursu kulomiot powiedział dziennikarzom:

Quote-alpha.png

"Przepraszam wszystkich kibiców, przepraszam trenera, byłem tu przygotowany na mistrzostwo świata a spaprałem zawody. To moja stypa, a nie urodziny[114].

Mistrzem świata został Niemiec David Storl, który w ostatnim pchnięciu wyprzedził Kanadyjczyka Dylana Armstronga[113]. W pierwszym starcie po powrocie do Europy, na mityngu w Zurychu 7 września, poprawił własny halowy rekord Polski, uzyskując wynik 21,38[10]. We wrześniu wystartował jeszcze w Berlinie, Zagrzebiu, Brukseli i Bad Köstritz[29]. Sezon zakończył startem na memoriale Kamili Skolimowskiej w Warszawie[115].

2012

Sezon halowy 2012 rozpoczął 20 stycznia od zajęcia z wynikiem 20,81 czwartego miejsca na mityngu w Nordhausen[116]. W Niemczech uzyskał wynik lepszy od minimum na halowe mistrzostwa świata w Stambule[117] – 8 lutego po mityngu Pedro's Cup 2012 w Bydgoszczy podjął ostateczną decyzję o starcie w Turcji[118]. 25 lutego w swoim 11 starcie w halowych mistrzostwach Polski seniorów zdobył siódmy złoty medal[119]. Poprawiając (dwukrotnie) halowy rekord Polski (do 21,72) zdobył brązowy medal halowych mistrzostw świata[120].

Pod koniec kwietnia Majewski został ojcem – na świat przyszedł jego syn Mikołaj[121] (tak samo na imię dał swojemu synowi Władysław Komar mistrz olimpijskich w pchnięciu kulą z 1972 roku[122]).

W pierwszym starcie w sezonie letnim, 19 maja, Polak zajął drugie miejsce w mityngu w miejscowości Halle – zawodnik wynikiem 21,12 (seria: 20,69-x-x-21,12-x-20,98[123]) wypełnił minimum Polskiego Związku Lekkiej Atletyki na igrzyska olimpijskie w Londynie i przegrał tylko z akutalnym mistrzem świata Niemcem Davidem Storlem (21,13)[124]. W czerwcu został ponownie mistrzem Polski[125] oraz nie wystąpił – przygotowując się do igrzysk – w mistrzostwach Europy[126]. W ostatnim starcie przed igrzyskami olimpijskimi, na 58. Memoriale Janusza Kusocińskiego, zwyciężył z wynikiem 21,04[127].

Podczas igrzysk olimpijskich w Londynie obronił mistrzostwo olimpijskie zwyciężając z wynikiem 21,89[7][128].

Zawody	1 kolejka	2 kolejka	3 kolejka	4 kolejka	5 kolejka	6 kolejka	Wynik	Miejsce
Londyn	21,19	21,72	21,87	x	21,72	21,89	21,89	1. miejsce

2013

2013 rok należał z powodów zdrowotnych do najtrudniejszych w karierze Tomasza Majewskiego. W sezonie halowym nie wystąpił ani razu. Podczas superligi drużynowych mistrzostw Europy w Gateshead zajął 2. miejsce z wynikiem 20,29 m. Start w mistrzostwach Polski w Toruniu przyniósł mu już 11 tytuł mistrzowski (20,69). W mistrzostwach świata w Moskwie był szósty z wynikiem 20,98 m, swoim najlepszym w sezonie. Wygrał również konkurs pchnięcia kulą podczas igrzysk frankofońskich w Nicei wynikiem 20,18 m.

2014

W hali Tomasz Majewski został po raz ósmy mistrzem Polski, tym razem z wynikiem 20,70 m. Podczas halowych mistrzostw świata w Sopocie uplasował się tuż za podium (21,04). Superliga drużynowych mistrzostw Europy w Brunszwiku przyniosła mu 2. miejsce (20,57), a mistrzostwa Polski w Szczecinie - 12. tytuł mistrzowski (20,29). Podczas mistrzostw Europy w Zurychu wywalczył brązowy medal (20,83). Najlepszy wynik sezonu - 21,04 m - uzyskał 7 czerwca w Szczecinie, podczas Memoriału Janusza Kusocińskiego.