Tomasz Majewski (ur. 30 sierpnia 1981 w Nasielsku) – polski
lekkoatleta specjalizujący się w pchnięciu kulą.
Trzykrotny uczestnik igrzysk olimpijskich – w 2004 odpadł w
eliminacjach, a w 2008 i 2012 zdobył złoty medal. Stawał na podium mistrzostw
świata, mistrzostw Europy oraz halowych mistrzostw świata i halowych mistrzostw
Europy. W 2005 został mistrzem uniwersjady. Dziewięciokrotny (na stadionie i w
hali) rekordzista Polski i wielokrotny medalista mistrzostw Polski seniorów.
Reprezentant kraju w pucharze Europy, halowym pucharze Europy drużynowych
mistrzostwach Europy, zimowym pucharze w rzutach lekkoatletycznych oraz meczach
międzypaństwowych. W 2008 i 2012 wygrywał plebiscyt Złote Kolce organizowany
przez Polski Związek Lekkiej Atletyki i magazyn Sport. W plebiscycie European
Athletics na najlepszego lekkoatletę Europy zajął siódme miejsce w roku 2008.
Wybrany lekkoatletą lipca 2009 w Europie. Dwukrotnie wybierany do dziesiątki
najlepszych polskich sportowców w plebiscycie Przeglądu Sportowego.
Postanowieniem Prezydenta RP z dnia 8 października 2008 został odznaczony
Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski. 2 września 2009 został odznaczony
przez prezydenta Lecha Kaczyńskiego Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia
Polski. Na koniec roku 2012 zajął szóste miejsce w plebiscycie na europejskiego
lekkoatletę roku organizowanym przez European Athletics. Absolwent Wydziału
Nauk Historycznych i Społecznych Uniwersytetu Kardynała Stefana Wyszyńskiego.
Za swojego największego sportowego rywala uważa Amerykanina Christiana
Cantwella.
Kariera
Początki
Pochodzący z małej wioski Słończewo obok Ciechanowa Majewski sportem zajął się w wieku 15 lat. Gdy był dzieckiem, chciał zostać pisarzem, a w szkole podstawowej unikał uczestnictwa w lekcjach wychowania fizycznego. Z rejonu, z którego pochodzi kulomiot pochodzi wielu wybitnych polskich sportowców w sportach siłowych takich jak podnoszenie ciężarów. Początkowo Majewski chciał uprawiać koszykówkę. Do trenowania lekkoatletyki zachęcił go brat stryjeczny, który był trenerem biegów i skoków, kiedy Majewski przeniósł się do Ciechanowa, aby podjąć naukę w miejscowym liceum. Początkowo miał zajmować się trójskokiem. Później zajął się rzutem dyskiem, a następnie pchnięciem kulą. Pierwszym trenerem Majewskiego był Witold Suski – w Ciechanowie wraz z kulomiotem trenował także późniejszy wicemistrz olimpijski Piotr Małachowski. W lipcu 1998 Majewski zajął 21. miejsce w eliminacjach pchnięcia kulą podczas Ogólnopolskiej Olimpiady Młodzieży, pół roku później został halowym wicemistrzem Polski juniorów w tej konkurencji. Aby kontynuować treningi na wysokim poziomie, sportowiec przeniósł się do Warszawy.2000–2003
Pierwszy raz w wąskim finale mistrzostw Polski seniorów
wystąpił w sezonie 2000, zajmując w Krakowie siódmą lokatę. W 2001 zaczął
reprezentować warszawską Skrę, a na mistrzostwach kraju zajął szóste miejsce.
Jesienią 2001 jego trenerem przestał być Witold Suski, a został nim Henryk
Olszewski. Pierwszy medal – złoty – mistrzostw Polski seniorów zdobył w
kolejnym sezonie na zawodach Szczecinie, podczas których pchnął kulę na
odległość 19,33 m. Na koniec 2002 był trzeci w Libercu podczas meczu
młodzieżowców Czechy – Polska.
Zimą 2003 zdobył pierwszy medal halowych mistrzostw Polski
zajmując w Spale drugie miejsce za zawodnikiem wrocławskiego Śląska Tomaszem
Chrzanowskim. W czerwcu 2003 po zajęciu 3. lokaty w Memoriale Janusza
Kusocińskiego zadebiutował w seniorskiej reprezentacji Polski podczas zawodów
superligi pucharu Europy – we Florencji zajął czwarte miejsce z wynikiem 20,09
m; pierwszy raz w karierze pchając kulą ponad 20 metrów. 4 lipca na stadionie w
Bielsku-Białej uzyskał wynik 19,63 m i zdobył drugi w karierze tytuł mistrza
Polski seniorów. Dwa tygodnie po krajowym czempionacie Majewski startował w
Bydgoszczy na mistrzostwach Europy młodzieżowców (zawodników do lat 23) i na
tej imprezie zajął z rezultatem 19,92 m czwarte miejsce przegrywając brązowy medal
z reprezentantem Holandii Rutgerem Smithem, który uzyskał wynik 20,18 m. Na
uniwersjadzie w Taegu był piąty. Sezon zakończył zdobyciem, 13 września w
Białej Podlaskiej, złotego medalu młodzieżowych mistrzostw Polski.
2004
Sezon halowy rozpoczął od zwycięstw na zawodach w Spale (7
lutego) oraz Warszawie (14 lutego). 22 lutego z wynikiem 20,01 zdobył w Spale
pierwsze w karierze złoto halowych mistrzostw Polski seniorów. Kilkanaście dni
później wziął udział w halowych mistrzostwach świata, które odbywały się w
Budapeszcie – w eliminacjach uzyskał wynik 20,28, a w finale zajął czwarte
miejsce z rezultatem 20,83. Swoim wynikiem Majewski poprawił 18-letni halowy
rekord Polski, który wynosił 20,36 i należał do Edwarda Sarula. Czwarte miejsce
kulomiota było obok tej samej lokaty żeńskiej sztafety 4 × 400 metrów w
składzie Zuzanna Radecka, Monika Bejnar, Małgorzata Pskit i Grażyna Prokopek
oraz czwartego miejsca Krystyny Zabawskiej w pchnięciu kulą najlepszym
osiągnięciem reprezentacji Polski w stolicy Węgier.
Główną imprezą sezonu letniego były igrzyska olimpijskie –
minimum kwalifikacyjne do igrzysk wynosiło w pchnięciu kulą 20,30. Majewski w
pierwszej części sezonu letniego wystąpił m.in. na memoriale Kusocińskiego w
Warszawie (trzecie miejsce z wynikiem 19,92), superlidzie pucharu Europy w
Bydgoszczy (czwarte miejsce z wynikiem 19,90), memoriale Josefa Odložila w
Pradzie (trzecie miejsce z wynikiem 20,16) oraz na mistrzostwach Polski
seniorów w Bydgoszczy gdzie z wynikiem 20,21 zdobył złoty medal. Rezultat
lepszy od minimum na igrzyska wywalczył dopiero 31 lipca na Białorusi, pchając
20,52 – o dołączeniu Majewskiego do reprezentacji zadecydował ówczesny prezes
Polskiego Komitetu Olimpijskiego Stanisław Stefan Paszczyk. Konkurs kulomiotów
na igrzyskach odbywał się w historycznej Olimpii – 18 sierpnia, w eliminacjach,
Polak uzyskał wynik 19,55 i ostatecznie został sklasyfikowany na 18. miejscu,
nie wywalczając awansu do finału. W dwóch ostatnich startach w sezonie odnosił
zwycięstwa – 11 września w Krakowie i tydzień później w Suwałkach.
2005
19 lutego został w Spale halowym mistrzem Polski seniorów. W
swoim pierwszym występie na halowych mistrzostwach Europy odpadł w eliminacjach
– 4 marca w Madrycie uzyskał wynik 19,57 i zajął 10. lokatę w rundzie
kwalifikacyjnej.
Sezon letni rozpoczął 3 maja od zwycięstwa w Białymstoku – w
starcie tym osiągnął wynik 20,42. W pierwszej części sezonu startował w Polsce
oraz 18 czerwca był czwarty we Florencji na zawodach superligi pucharu Europy
(z rezultatem 20,13). 24 czerwca w Białej Podlaskiej zdobył kolejny złoty medal
mistrzostw Polski seniorów. W lipcu wystartował na mityngach w Gdańsku
(Memoriał Józefa Żylewicza), Aarhus i Poznaniu. Na mistrzostwach świata w
Helsinkach konkurs pchnięcia kulą odbył się 6 sierpnia – w porannych
eliminacjach Majewski uzyskał wynik 20,12, a popołudniu z rezultatem 20,23
zajął dziewiąte miejsce nie awansując do ścisłego finału, zarezerwowanego dla
czołowej ósemki. Po dyskwalifikacji za doping dwóch zawodników Majewski został
ostatecznie przesunięty na 7. miejsce. Dwa tygodnie po zawodach w stolicy
Finlandii Majewski zdobył pierwszy medal imprezy międzynarodowej – z wynikiem
20,60 został w Izmirze mistrzem uniwersjady. Na koniec sezonu zwyciężył w
Decanation w Paryżu.
2006
Sezon halowy rozpoczął od występów zagranicznych w Tampere,
Walencji i Düsseldorfie. 26 lutego zdobył złoto halowych mistrzostw Polski, a 5
marca wygrał we francuskim Liévin zawody halowego pucharu Europy. 10 marca
podczas rozegranych w Moskwie halowych mistrzostw świata zajął siódme miejsce z
rezultatem 20,07 (w eliminacjach był szósty – pchnął 20,19, po późniejszej
dyskwalifikacji Michniewicza przesunął się na 6. miejsce w konkusie i 5. w
eliminacjach). Pierwszy start na stadionie w roku 2006 odnotował już 19 marca,
kiedy to zajął trzecią lokatę w zawodach zimowego pucharu Europy w rzutach w
Izraelu.
W sezonie letnim pierwszy raz wystartował 28 maja w Hengelo,
gdzie osiągnął wynik 20,14. W czerwcu brał udział w mityngach w Bydgoszczy,
Saragossie, Gateshead i Warszawie. Podczas zawodów superligi pucharu Europy w
Maladze był szósty. W lipcu wystartował tylko dwukrotnie – 1 lipca był pierwszy
w Cork, a dzień później był trzeci na mityngu w Stadskanaal. Na mistrzostwach
Europy w Göteborgu pchnięcie kulą odbyło się 7 sierpnia – Majewski w
eliminacjach uzyskał dziewiąty wynik (19,74), a w finale uzyskał w swojej
najlepszej próbie rezultat 19,85 (w drugiej kolejce – kolejne trzy pchnięcia
miał spalone, a z szóstej próby zrezygnował) i został sklasyfikowany na ósmej
lokacie (po dyskwalifikacji za doping dwóch wyżej sklasyfikowanych rywali
przesunął się na 6. miejsce). Po europejskim czempionacie wystartował m.in. na
memoriale Władysława Komara i Tadeusza Ślusarskiego w Międzyzdrojach, na
mityngu w Warszawie oraz pierwszy raz w karierze na światowym finale
lekkoatletycznym w Stuttgarcie, podczas którego zajął z wynikiem 20,13 siódmą
lokatę. Sezon zakończył dwoma startami w Azji – 23 września był drugi z
wynikiem 20,66 w Szanghaju, a 29 września z rezultatem 19,83 wygrał mityng w
Nowym Delhi.
2007
Zimą 2007 Majewski startował w Rosji, Niemczech i Hiszpanii.
17 lutego na halowych mistrzostwach Polski zdobył srebrny medal, przegrywając z
Jakubem Giżą. Mimo zakwalifikowania się do reprezentacji kraju na halowe
mistrzostwa Europy Majewski nie zdecydował się na start w Birmingham.
Na początku sezonu letniego startował m.in. w Kassel,
Bydgoszczy, Warszawie i na zawodach superligi pucharu Europy w Monachium gdzie
był trzeci z rezultatem 19,93. 30 czerwca zdobył w Poznaniu złoty medal
mistrzostw Polski seniorów. Przed sierpniowymi mistrzostwami świata wystąpił
jeszcze trzykrotnie – w Zagrzebiu, Saragossie oraz Wattenscheid. Konkurs
kulomiotów na mistrzostwach w Osace odbył się 25 sierpnia – w porannych
eliminacjach Majewski uzyskał siódmy rezultat wśród startujących (20,25) i
awansował do finału. W popołudniowym finale w pierwszej kolejce uzyskał wynik
20,35, drugą próbę miał nieważną, a najlepszy rezultat – 20,87 – uzyskał w
ostatniej serii i ostatecznie zajął piąte miejsce. Po zawodach w Japonii
Majewski wystartował już tylko dwukrotnie – 15 września wygrał mityng w Elstal
oraz był drugi na zawodach Pedro's Cup w Warszawie.
2008
18 stycznia w Nordhausen uzyskał wynik 20,01. Ponad miesiąc
później pchnął w Spale na halowych mistrzostwa Polski 20,51. 7 marca na
halowych mistrzostwach świata w eliminacjach uzyskał ósmy wynik (20,23), a w
finale uzyskał w trzeciej próbie wynik 20,93 będącym nowym halowym rekordem
Polski oraz rezultatem, który pozwolił Polakowi zdobyć brązowy medal imprezy
rozgrywanej w Luis Puig Palace w Walencji.
Sezon letni rozpoczął od zajęcia drugiego miejsca w zawodach
World Athletics Tour 9 maja w Dosze (z wynikiem 20,71). 21 czerwca był drugi w
superlidze pucharu Europy – pomiędzy startami w Katarze i Francji wygrał
rywalizację na mityngach w Kędzierzynie-Koźlu i Moskwie oraz był drugi na
memoriale Kusocińskiego w Warszawie. 4 lipca w Szczecinie sięgnął po złoto
mistrzostw Polski seniorów. Przed igrzyskami olimpijskimi w Pekinie Majewski
wygrał mityng w Madrycie, był trzeci w Londynie (wynikiem 20,97 poprawił rekord
życiowy) oraz wygrał prestiżowe zawody Herculis w Monako. Po igrzyskach w
Pekinie wygrał jeszcze zawody w Kawasaki, był drugi w Szanghaju i wygrał
światowy finał lekkoatletyczny IAAF.
Letnie Igrzyska Olimpijskie 2008
Kulomioci rywalizowali w pierwszym dniu zawodów
lekkoatletycznych na Stadionie Narodowym w Pekinie – eliminacje i finał
pchnięcia kulą odbyły się 15 sierpnia.
W eliminacjach Majewski startował w grupie A – w pierwszej
próbie uzyskał wynik 21,04 (minimum kwalifikacyjne wynosiło 20,40) i z
najlepszym wynikiem wśród wszystkich startujących awansował do popołudniowego
finału.
Finał pchnięcia kulą rozpoczął się o godzinie 21:00 czasu
pekińskiego (UTC+8:00). Majewski na prowadzenie wysunął się już po pierwszej
kolejce, w której osiągnął wynik 20,80. W drugiej serii lepsze od Polaka
rezultaty uzyskała trójka zawodników – Christian Cantwell (20,98), Andrej
Michniewicz (21,05) oraz Dylan Armstrong (21,04). W tej samej rundzie Majewski
pchnął 20,47. W trzeciej kolejce Polak uzyskał wynik 21,21, a w kolejnej próbie
poprawił się i wynikiem 21,51 ustanowił swój rekord życiowy. Żaden z rywali nie
zdołał już poprawić swoich wyników i ostatecznie Majewski został mistrzem
olimpijskim, srebro zdobył Amerykanin Cantwell, a brąz Białorusin Michniewicz.
Złoty medal Tomasza Majewskiego był pierwszym złotem
reprezentacji Polski na igrzyskach w Pekinie, pierwszym medalem polskiego
kulomiota na igrzyskach od wygrania przez Władysława Komara zawodów w 1972 w
Monachium oraz sześćdziesiątym złotym medalem w historii startów Polaków na
igrzyskach olimpijskich. Po igrzyskach sponsorem kulomiota został Polski
Koncern Naftowy Orlen.
Poniższa tabela prezentuje start Tomasza Majewskiego podczas
finału olimpijskiego w Pekinie.
| Zawody | 1 kolejka | 2 kolejka | 3 kolejka | 4 kolejka | 5 kolejka | 6 kolejka | Wynik | Miejsce |
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
 Pekin |
20,80 | 20,47 | 21,21 | 21,51 | x | 20,44 | 21,51 |  1. miejsce |
2009
Początkowo Majewski planował tylko kilka startów w hali,
jednak nie zamierzał brać udziału w halowych mistrzostwach kontynentu w
Turynie. Kulomiot uzyskał wynik lepszy od minimum Polskiego Związku Lekkiej
Atletyki, na tę imprezę jednak od początku w swoim kalendarzu startów nie miał
występu we Włoszech. 27 lutego wynikiem 21,10 ustanowił w Chemnitz nowy halowy
rekord Polski i podjął decyzję o starcie w mistrzostwach Europy. W hali Oval
Lingotto Majewski uzyskał wynik 21,02 i o 60 centymetrów pokonał drugiego w
zawodach Francuza Yves'a Niaré.
Sezon letni rozpoczął od zajęcia drugiego miejsca z wynikiem
21,19 w zawodach Fanny Blankers-Koen Games 2009 w Hengelo. Tydzień później
startował w Eugene (trzecie miejsce z wynikiem 21,26), a 10 czerwca wygrał
mityng Enea Cup w Bydgoszczy. Kilkanaście dni później triumfował w pierwszej
edycji superligi drużynowych mistrzostw Europy. W lipcu startował m.in. w
Moskwie i Londynie. 25 lipca w Barcelonie rezultatem 21,64 poprawił rekord
życiowy z igrzysk w Pekinie, a 30 lipca w Sztokholmie podczas mityngu DN Galan
wynikiem 21,95 ustanowił nowy rekord Polski – poprzedni rekord wynosił 21,68 i
został ustanowiony w 1983 roku przez Edwarda Sarula. Dzień później w
Bydgoszczy, podczas mistrzostw Polski zdobył złoto z wynikiem 21,17\. Podczas
mistrzostw świata w Berlinie kulomioci rywalizowali 15 sierpnia. Majewski
startował w eliminacjach w grupie A i osiągnął wynik 21,19 (minimum wynosiło
20,30) i z najlepszym wynikiem wśród startujących awansował do finału. Finał
odbył się wieczorem – początek rywalizacji miał miejsce o godzinie 20:15.
Rywalizacja o złoty medal toczyła się między Polakiem a Amerykaninem
Christianem Cantwellem – po pierwszej kolejce na prowadzeniu był reprezentant
USA, który uzyskał wynik 21,54, a Majewski był drugi z rezultatem 21,36. W
czwartej próbie Polak uzyskał wynik 21,68 i wyszedł na prowadzenie w konkursie.
W piątej serii Amerykanin pchnął 22,03 i został liderem – Majewski poprawił
swój rezultat, pchając 21,91. W ostatniej kolejce polski zawodnik uzyskał
21,18, a Cantwell zrezygnował z próby i to on został mistrzem świata. Pojedynek
Polaka z Christianem Cantwellem na stadionie olimpijskim został uznany przez
amerykański portal Universal Sport pojedynkiem roku w lekkoatletyce. Po
mistrzostwach Majewski wygrał zawody w Tallinnie (25 sierpnia), Krakowie (5
września) i Dubnicy nad Váhom (6 września). Sezon zakończył startami w
Salonikach na światowym finale lekkoatletycznym IAAF (drugie miejsce z
rezultatem 21,21) oraz w Szczecinie na mityngu Pedro's Cup (druga lokata z
wynikiem 20,91). Po zakończeniu sezonu wziął ślub.
2010
Sezon halowy rozpoczął 3 lutego od zajęcia drugiej pozycji w
mityngu PSD Bank Meeting 2010 rozegranym w Düsseldorfie. 27 lutego zdobył – z
wynikiem 19,99 – kolejny w karierze tytuł halowego mistrza Polski. Mimo bólu
kręgosłupa podjął decyzję o starcie w halowych mistrzostwach świata. Podczas
imprezy rozgrywanej w Katarze w eliminacjach (12 marca) osiągnął wynik 20,38, a
dzień później z rezultatem 21,20 będącym nowym rekordem Polski w hali uplasował
się na piątym miejscu[. Konkurs w Aspire Dome w Dosze był pierwszym w
25-letniej historii halowych mistrzostw świata, w którym aż pięciu kulomiotów
osiągnęło wynik ponad 21 metrów. Halowym mistrzem świata został w Katarze –
trzeci raz w karierze – Amerykanin Christian Cantwell. Start w halowych
mistrzostwach Majewski uznał za swoją największą porażkę w dotychczasowej
karierze.
14 maja w Dosze wystartował pierwszy raz w sezonie letnim,
zajmując w zawodach Qatar Athletic Super Grand Prix 2010 inaugurujących cykl
Diamentowej Ligi IAAF piąte miejsce z wynikiem 20,39. W pierwszej części sezonu
wystartował jeszcze w Tajpej, Oslo, Bydgoszczy, Warszawie i Rzymie
przekraczając barierę 21 metrów tylko w stolicy Norwegii (21,12) i na mityngu
Enea Cup (21,22). Na superlidze drużynowych mistrzostw Europy pełnił funkcję
kapitana reprezentacji, a w konkursie kulomiotów zajął pierwsze miejsce. 8
lipca na stadionie w Bielsku-Białej zdobył swój kolejny złoty medal mistrzostw
Polski seniorów, pchając na odległość 21,25. Po krajowym czempionacie Majewski
kolejny raz wystartował dopiero 30 lipca w eliminacjach mistrzostw Europy w
Barcelonie – z wynikiem 20,36 awansował do finału tej imprezy z trzecim
rezultatem wśród startujących. Finał pchnięcia kulą na Estadi Olímpic Lluís
Companys odbył się 31 lipca – Majewski po pchnięciu w pierwszej serii 20,66
prowadził w konkursie do drugiej kolejki, w której późniejszy zwycięzca
Białorusin Andrej Michniewicz uzyskał wynik 21,01. Polak poprawił swój rezultat
w drugiej serii, osiągając wynik 20,83, a w czwartej próbie oddał swoje
najdłuższe pchnięcie na odległość 21,00 i ostatecznie przegrał złoto o
centymetr z Michniewiczem. Srebrny medal mistrzostw Europy uznał za porażkę.
Kilka dni po mistrzostwach, na mityngu DN Galan 2010 w Sztokholmie kulomiot
uzyskał wynik 21,01. Ostatecznie po dyskwalifikacji Michniewicza w czerwcu 2013
roku za doping odzyskał złoty medal. W kolejnych startach – w Londynie, Zurychu
i Berlinie – ponownie osiągał wyniki ponad 21 metrów. Swój najlepszy rezultat w
sezonie – 21,44 – uzyskał 27 sierpnia na Memorial Van Damme 2011 w Brukseli.
Mimo zdobycia wicemistrzostwa Europy początkowo miał nie wystąpić w zawodach
pucharu interkontynentalnego w Splicie. Obok złotego medalisty z Barcelony w
zawodach miał uczestniczyć Chorwat Nedžad Mulabegović, jednak ostatecznie
Europę w pchnięciu kulą reprezentowało dwóch medalistów lipcowych mistrzostw
kontynentu. Na stadionie Poljud Majewski uzyskał wynik 21,22 i zajął drugie
miejsce, przegrywając z Amerykaninem Christianem Cantwellem (21,87) oraz
pokonując mistrza Europy Michniewicza, który był trzeci (20,68). Po zakończeniu
sezonu, jeszcze we wrześniu, przeszedł operację barku. Z kontuzją barku zmagał
się już od 2009 roku. Po zabiegu zapowiedział, że w sezonie 2011 będzie chciał
uzyskać wynik ponad 22 metry.
2011
Z powodu długiego okresu rehabilitacji był zmuszony opuścić
sezon halowy[98] – w związku z tym nie bronił w Paryżu zdobytego dwa lata
wcześniej halowego mistrzostwa Europy[101].
Pierwszy raz w sezonie 2011 wystartował 6 maja na mityngu
Qatar Athletic Super Grand Prix 2011 w Dosze, podczas którego był szósty z
wynikiem 20,68[102]. W swoim kolejnym starcie, na zawodach w Rzymie 26 maja,
był drugi z rezultatem 21,20[103]. Granicę 21 metrów przekraczał także w
kolejnych startach: 28 maja w Hengelo (21,39)[104], 4 czerwca w Eugene (21,14)
oraz 12 czerwca na mityngu w Krakowie[29]. Reprezentował Polskę na superlidze
drużynowych mistrzostw Europy, pełniąc funkcję kapitana reprezentacji[105] – w
Sztokholmie zajął drugą lokatę z wynikiem 20,51 przegrywając jedynie z Niemcem
Davidem Storlem[106]. Po powrocie ze Szwecji zajął pierwsze miejsce na
memoriale Janusza Kusocińskiego w Szczecinie[107]. W kolejnych tygodniach
występował w mityngach zagranicznych w Lozannie, Birmingham i Sztokholmie[29].
Na mistrzostwach Polski, 11 sierpnia, zdobył dziewiąty z rzędu złoty
medal[108]. Dwa dni później uzyskał wynik 21,30 na mityngu w Gocie[109]. Taki
sam rezultat osiągnął w ostatnim starcie przed mistrzostwami świata na mityngu
w Międzyzdrojach, który poświęcony jest pamięci Władysława Komara i Tadeusza
Ślusarskiego[29]. Podczas mistrzostw świata konkurs kulomiotów odbywał się 1 i
2 września. W eliminacjach Majewski uzyskał w pierwszej próbie rezultat 20,73
(minimum wynosiło 20,60[110]) i z siódmym wynikiem awansował do finału[111]. 2
września, w finale, Majewski spalił pierwszą próbę, w której kula poleciała na
odległość ponad 21 metrów[112]. Najlepszy wynik, jaki osiągnął w dwóch
kolejnych seriach – 20,18 – pozwolił mu zająć dziewiąte miejsce[113]. Po
zakończeniu konkursu kulomiot powiedział dziennikarzom:
Quote-alpha.png
"Przepraszam wszystkich kibiców, przepraszam trenera,
byłem tu przygotowany na mistrzostwo świata a spaprałem zawody. To moja stypa,
a nie urodziny[114].
Mistrzem świata został Niemiec David Storl, który w ostatnim
pchnięciu wyprzedził Kanadyjczyka Dylana Armstronga[113]. W pierwszym starcie
po powrocie do Europy, na mityngu w Zurychu 7 września, poprawił własny halowy
rekord Polski, uzyskując wynik 21,38[10]. We wrześniu wystartował jeszcze w
Berlinie, Zagrzebiu, Brukseli i Bad Köstritz[29]. Sezon zakończył startem na
memoriale Kamili Skolimowskiej w Warszawie[115].
2012
Sezon halowy 2012 rozpoczął 20 stycznia od zajęcia z
wynikiem 20,81 czwartego miejsca na mityngu w Nordhausen[116]. W Niemczech
uzyskał wynik lepszy od minimum na halowe mistrzostwa świata w Stambule[117] –
8 lutego po mityngu Pedro's Cup 2012 w Bydgoszczy podjął ostateczną decyzję o
starcie w Turcji[118]. 25 lutego w swoim 11 starcie w halowych mistrzostwach
Polski seniorów zdobył siódmy złoty medal[119]. Poprawiając (dwukrotnie) halowy
rekord Polski (do 21,72) zdobył brązowy medal halowych mistrzostw świata[120].
Pod koniec kwietnia Majewski został ojcem – na świat
przyszedł jego syn Mikołaj[121] (tak samo na imię dał swojemu synowi Władysław
Komar mistrz olimpijskich w pchnięciu kulą z 1972 roku[122]).
W pierwszym starcie w sezonie letnim, 19 maja, Polak zajął
drugie miejsce w mityngu w miejscowości Halle – zawodnik wynikiem 21,12 (seria:
20,69-x-x-21,12-x-20,98[123]) wypełnił minimum Polskiego Związku Lekkiej
Atletyki na igrzyska olimpijskie w Londynie i przegrał tylko z akutalnym
mistrzem świata Niemcem Davidem Storlem (21,13)[124]. W czerwcu został ponownie
mistrzem Polski[125] oraz nie wystąpił – przygotowując się do igrzysk – w
mistrzostwach Europy[126]. W ostatnim starcie przed igrzyskami olimpijskimi, na
58. Memoriale Janusza Kusocińskiego, zwyciężył z wynikiem 21,04[127].
Podczas igrzysk olimpijskich w Londynie obronił mistrzostwo
olimpijskie zwyciężając z wynikiem 21,89[7][128].
| Zawody | 1 kolejka | 2 kolejka | 3 kolejka | 4 kolejka | 5 kolejka | 6 kolejka | Wynik | Miejsce |
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
 Londyn |
21,19 | 21,72 | 21,87 | x | 21,72 | 21,89 | 21,89 | 1. miejsce |
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz